علی انصاریان: خاطرات تلخ و شیرین از زندگی و فوتبال ستاره محبوب استقلال و پرسپولیس

علی انصاریان، بازیکن محبوب استقلال و پرسپولیس، در پانزدهم بهمن 1399 به علت ابتلا به ویروس کرونا دار فانی را وداع گفت و هنوز غم از دست دادن او در دل هواداران تازه است. خبر ورزشی در بیستم بهمن همان سال، مجموعه‌ای از سخنان انصاریان در دوران فوتبالی‌اش را منتشر کرد که خواندنشان هنوز هم جذاب و عبرت‌آمیز است.

او گفته بود: «تیم ملی برایم مانند سایه‌ای بود که هر چه نزدیک‌تر می‌شدم، از من دور می‌شد.» همچنین اشاره کرده بود که «میرسلاو بلاژویچ دلال بود» و خاطره تلخی که در پاییز 1385 هنگام بازی با پیراهن استقلال مقابل پرسپولیس برایش رقم خورد، بدترین تجربه فوتبالی‌اش بود. او در ادامه افزود که «با برادرم بلال و آلاسکا می‌فروختیم تا به خانواده کمک کنیم» و اولین قراردادی که امضا کرد، ویدیویی خرید و معتقد بود که «نود درصد فیلم‌های فارسی را با آن دیدم.»

انصاریان تمایل داشت که «زمان مرگش را خودش تعیین کند و قبل از مادرش بمیرد» و بزرگ‌ترین حسرت فوتبالی‌اش نرفتن به جام جهانی بود. او همچنین روایت کرد که زمانی در تیم نوجوانان، مادرش باور نمی‌کرد که به او پیراهن، کتانی و گرمکن داده‌اند و می‌گفت: «این‌ها را از جایی دزدیده‌ای، ببر بگذار سر جای‌شان!» و در خاطره‌ای دیگر، گفت که قبل از بازی با استقلال، در مصاحبه تلویزیونی گفته بود: «ما و بازیکنان حریف با یکدیگر دوست هستیم، بنابراین تماشاگران دعوا نکنند و به تیم مقابل کاری نداشته باشند»، اما همان بازی، آنقدر علیرضا نیکبخت واحدی را زدم که در نهایت از زمین اخراج شدم.

دسترسی به منابع و امکانات