نورعلی برومند: نابغه نابینای موسیقی ایرانی و استاد اساتید که جهان را با نواهای خود متحول کرد

با وجود تاریخچه بلند مدت موسیقی در ایران، دوره معاصر نقش بسزایی در تثبیت و توسعه موسیقی ایرانی ایفا کرده است. در این میان، برخی از چهره‌های برجسته موسیقی ایران اهمیت ویژه‌ای دارند.

نورعلی برومند در سال 1285 هجری شمسی دیده به جهان گشود و در 30 دی 1355 هجری شمسی درگذشت. گرچه سال‌ها از مرگ او گذشته است، تاثیرات ماندگار او بر موسیقی ایران همچنان قابل مشاهده و تأثیرگذار است.

استاد بی‌نظیر و نابینای موسیقی ایرانی

او در تهران به دنیا آمد و موسیقی را در سن هفت سالگی، به صورت خودآموز و با نواختن تمبک، آغاز کرد. علاقه‌مندی پدرش به موسیقی، او را حمایت کرد و این حمایت مسیر رشد او را هموار ساخت. در نتیجه، در سن ۱۳ سالگی به محضر درویش خان رفت و آموزش موسیقی را زیر نظر او شروع کرد.

در دوران حضور در مکتب درویش خان، او با ابوالحسن صبا آشنا شد و رابطه دوستانه‌ای با او برقرار کرد. به تدریج، تار و سه‌تار در جسم و جانش جای گرفتند و او تمام دوران نوجوانی و جوانی‌اش را صرف یادگیری این سازهای ایرانی کرد.

در هجده‌سالگی، برای ادامه تحصیل راهی برلین شد. در آنجا با موسیقی غربی آشنا گردید و شروع به نواختن پیانو کرد. پس از مدتی کوتاه، به ایران بازگشت و دوباره در ۲۲ سالگی به آلمان سفر کرد. در این دوره، علاوه بر فعالیت‌های موسیقی، به تحصیل در رشته علوم پزشکی نیز مشغول شد.

با وجود این، روزگار بر برومند یار نبود و چند سال پس از بازگشت از آلمان، دچار مشکل چشمی شد و به سرعت بینایی خود را از دست داد. برومند تنها ۲۹ سال فرصت داشت تا جهان را با چشم سر ببیند. با از دست دادن این توانایی، تصمیم گرفت که بیشتر از همیشه به چشم دلش اعتماد کند و آن را بیدار نگه دارد. در نتیجه، موسیقی برای او با رویکردی دیگر زنده شد و مسیری نو در زندگی‌اش آغاز کرد که او را به شخصیتی متعالی تبدیل کرد.

اکنون، گوش‌های نورعلی برومند نه تنها به اصوات واکنش نشان می‌دادند، بلکه باید چهره هر صوت را نیز در ذهن مجسم می‌کردند. برای برومند، موسیقی حکم نقاشی داشت و او با هر زخمه، گویی رنگی بر بوم می‌پاشید. علاوه بر این، برومند در این دوران شروع به تدریس موسیقی کرد و علاوه بر ایران، در کشورهای مختلف جهان شاگردانی تربیت نمود. تاثیر او در معرفی موسیقی ایرانی به جهان بی‌نظیر بود.

برومند بسیاری از شاگردان را به جامعه موسیقی ایران معرفی کرد که در میان آن‌ها می‌توان به اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، محمدرضا