عشق به پول و صراحت در گفت‌وگوهای سهیلا منصوریان قهرمان ووشو ایران | زندگی و چالش‌های مالی یک زن جسور و شجاع ایرانی

سهیلا منصوریان در تاریخ 31 شهریور 1367 در شهر سمیرم اصفهان متولد شد. او ورزشکار ووشو در رشته ساندا است و مدال طلای مسابقات جام جهانی 2014 در وزن 52 کیلوگرم را در کارنامه خود دارد. او خواهر الهه و شهربانو منصوریان، از قهرمانان برجسته ووشوی ایران و جهان، می‌باشد.

در حال حاضر، سهیلا عضو تیم ملی ووشوی زنان ایران است. در سال 2015، در رقابت‌های کونلون شرکت کرد و در سال 2020 توانست وارد دنیای هنرهای رزمی ترکیبی (M.M.A) شود.

او سومین فرزند خانواده‌ای فقیر در شهر سمیرم اصفهان است. پدرش کشاورز و زمین‌هایش را اجاره می‌داد، و مادرش خانه‌دار بود. خانواده او شامل دو خواهر بزرگتر به نام‌های مرضیه و شهربانو، دو خواهر کوچکتر الهه و رضیه، و برادر ته‌تغاری به نام جواد است. با توجه به وضعیت مالی خانواده، از دوران کودکی، سهیلا و خواهرانش شهربانو و الهه در برداشت گندم و چیدن سیب در زمین‌های مردم کمک می‌کردند.

در همان دوران، زمانی که 11 سال داشت، پدرش برای کار فصلی به شیراز رفت، اما دیگر به خانه بازنگشت. در آن زمان، خواهر بزرگترش شهربانو ترک تحصیل کرد و مشغول کار شد تا از فروپاشی خانواده جلوگیری کند.

شروع فعالیت سهیلا منصوریان در حوزه ورزش

پس از ورود شهربانو به دنیای ورزش، الهه نیز به ووشو روی آورد و در نهایت سهیلا پس از چند سال تأخیر، این رشته را آغاز کرد و خیلی سریع در کنار خواهرانش درخشید.

سهیلا اولین بار در سال 1392 و در سن 25 سالگی به عنوان قهرمان جام ستارگان ایران شناخته شد و دو سال بعد، در مسابقات جام جهانی جاکارتا 2014، مدال طلا را کسب کرد.

این قهرمان از سال 1398 با امضای قراردادی سه ساله به باشگاه «چانگ شاه» در چین پیوست و در لیگ این کشور به مقام دوم رسید، اما با شروع همه‌گیری کرونا، به ایران بازگشت.

در دوران اقامت در چین، سعی کردم غذاهای مختلف چینی را امتحان کنم، اما هرگز غذاهایی مانند سوپ خفاش را نخورده‌ام. به خاطر شرایط آب و هوای سرد چین، در مدتی زیاد سرما می‌خوردم، و رئیس باشگاه به من گفت عقرب پاد زهری دارد که می‌تواند به تقویت سیستم ایمنی کمک کند. پس از آن، عقرب ترد شده را خوردم و دیگر سرما نخوردم؛ طعمش شبیه چیپس بود.

در گفتگویی، سهیلا منصوریان با صدای خنده و صداقت، درباره علاقه‌اش به پول صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که پول را خیلی دوست دارد. حتی زمانی که از او خواسته می‌شود 10 میلیون تومان بدهد، می‌گوید ندارم؛ شاید داشته باشم، اما ترجیح می‌دهم بگویم ندارم. از دید دیگران، این رفتار نشان‌دهنده پول‌دوستی اوست و خودش نیز بدون شرم می‌پذیرد که خیلی به پول علاقه‌مند است.

او از نامه‌هایی صحبت می‌کند که برای رئیس‌جمهور نوشته و در آن درخواست کرده است جایزه‌هایش را زودتر پرداخت کنند. با شوخی، بحث به هزینه‌ها، مخارج زندگی و حتی کفن و دفن کشیده می‌شود و اینکه بعضی‌ها معتقدند شهرداری رایگان دفن می‌کند. در میان خنده‌ها، گفته می‌شود پول را برای وارث نگذار، بلکه از آن لذت ببر و مصرف کن. او هم با قدردانی می‌گوید: «رئیس‌جمهور دستشان درد نکند، اما جایزه‌ها سه سال بعد پرداخت می‌شود؛ در حالی که دلار و سکه دائم بالا می‌رود و در این وضعیت، نه می‌توان ازدواج کرد و نه خرید انجام داد.»

در ادامه، وقتی فرض می‌شود که همه پول‌هایش را از او بگیرند، می‌گوید احتمالا سه یا چهار روزی افسرده می‌شود و در ناراحتی باقی می‌ماند. باز هم تأکید می‌کند که خیلی پول را دوست دارد، چون هزاران چک و مشکلات مالی دارد.