خادم امام رضا(ع): خاطره‌ای دلنشین از آخرین دیدار غلامرضا تختی در حرم که قلب‌ها را جلا می‌دهد

یکی از خادمین حرم امام رضا (ع) روایت می‌کند که آخرین بار که تختی به مشهد آمد، از خادمین حرم درخواست کرد پس از خلوت شدن حرم، اجازه دهند چند دقیقه در آنجا بماند. مسئولان با این درخواست موافقت کردند و آن شب شاهد صحنه‌ای بودم که واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد. مرحوم تختی تنها وارد حرم شد و حدود ۱۵ دقیقه کنار ضریح به راز و نیاز پرداخت. در آن لحظه، چراغ‌های حرم خاموش بودند و من در گوشه‌ای منتظر بودم تا کار او تمام شود و در را ببندم. او در حالی که دو دستش را محکم به پنجره ضریح گرفته و صورتش را به آن چسبانده بود، با شدت می‌گریست، ناله می‌کرد و می‌گفت: «یا امام رضا، من، غلامرضا، غلام تو هستم. هر چه دارم از تو دارم، کمکم کن. درمانده‌ام، تا حالا آبروی مرا حفظ کردی، نگذار در میان مردم بی‌آبرو شوم. به من روحیه و توان بده تا بتوانم همیشه در خدمت مردم باشم. تو خیلی چیزها به من دادی، باز هم به کمکت نیاز دارم، ناامیدم نکن.»

غلامرضا تختی در محله خانی‌آباد در جنوب تهران به دنیا آمد. پدرش، رجب خان، که در سال ۱۲۷۵ در محله دروازه غار تهران متولد شد، و مادرش از خانواده‌ای سنتی در تهران بودند. با تبدیل شدن او به یک قهرمان ملی، داستان‌هایی درباره‌اش گفته می‌شود که لزوماً صحت تاریخی ندارند. در ایران، تختی را به عنوان «جهان‌پهلوان» می‌شناسند. این ورزشکار نامدار ایران، پس از سال‌ها از مرگش، هنوز برای بسیاری ارزشمند است و هواداران زیادی دارد.