محمد نادری از استرس بازی در کنار آتنه فقیه نصیری و رازهای نقش هوشنگ مظاهری در «شمعدونی»

محمد نادری فردی است که پس از سال‌ها تلاش در زمینه بازیگری، تئاتر و نویسندگی، موفق شد پاداش فعالیت‌هایش را با نقش‌آفرینی در سریال «شمعدونی» دریافت کند.

وقتی متوجه شدم در این سریال نقش همسر آتنه فقیه نصیری را بر عهده دارم، دچار استرس شدم؛ زیرا خانم نصیری یکی از بهترین بازیگران ایران هستند و سابقه درخشانی در این حوزه دارند. همچنین، زمانی که من چهارده یا پانزده ساله بودم، سریال «خاله سارا» با بازی ایشان از تلویزیون پخش می‌شد و من با علاقه فراوان، بازی او را دنبال می‌کردم. بنابراین، برای من سخت بود که نقش همسر او را بازی کنم و در کنار ایشان قرار بگیرم، اما برخورد حرفه‌ای و بزرگ‌منشانه خانم نصیری باعث شد اعتمادبه‌نفس لازم را کسب کنم و بتوانم خودم را در این نقش پیدا کنم و بدون استرس مقابل ایشان ظاهر شوم.

هوشنگ مظاهری از نظر سنی حداقل پانزده سال بزرگتر از من است و ما از نظر شرایط زندگی تفاوت‌های زیادی داریم؛ او ازدواج کرده و صاحب دو فرزند است، در حالی‌که من حتی تجربه ازدواج را نداشتم، چه برسد به داشتن فرزند. نقش فرزندان من در سریال، امیر کاظمی و ویدا جوان بودند؛ کسانی که فاصله سنی کمی با من داشتند. برای مثال، ویدا تنها دو سال از من کوچکتر است، هرچند ظاهر او سال‌ها کوچکتر از سن واقعی‌اش نشان می‌دهد. در هر صورت، تمام تلاش خود را کردم تا بتوانم این نقش را باورپذیر کنم و شخصیت هوشنگ مظاهری برای مخاطب قابل قبول باشد.

الگوهای من برای ایفای نقش هوشنگ مظاهری

برای باورپذیر کردن نقش هوشنگ مظاهری، سعی کردم از الگوهای مختلفی بهره ببرم و به اطرافیانم مراجعه کردم تا از آنها الگو بگیرم. در میان اقوام‌مان فردی بود که احساس می‌کردم می‌توانم از او برای ساختن این شخصیت الهام بگیرم. او در این مسیر نقش مهمی در کمک به من ایفا کرد.

داشتن ویژگی‌های خاص در شخصیت هوشنگ مظاهری

یکی از ویژگی‌های جذاب هوشنگ مظاهری این است که کودک درونش هنوز زنده است؛ این موضوع باعث شده در مواجهه با مشکلات، بیشتر به فکر راه‌حل‌های منطقی نباشد و گاهی با شوخی و خنده مشکلات را کم‌اهمیت نشان دهد تا فضا را تلطیف کند. سعی کردم این نگاه را پس از پایان «شمعدونی» نیز در خود حفظ کنم. رفتار هوشنگ در مقابل مشکلات، قابل تأمل است؛ مثلا در سکانسی که پسرش گم شده و در خانه فردی سکته کرده است، او به همسرش پیشنهاد می‌دهد که با هم آب هویج بنوشند. وقتی با اعتراض مواجه می‌شود، می‌گوید چه اشکالی دارد در این شرایط این کار را انجام دهند. شاید دیگران این رفتار را بی‌خیالی بدانند، اما من معتقدم حق با هوشنگ است؛ نوشیدن یک لیوان آب هویج در چنین شرایطی، می‌تواند تمرکز بیشتری برای حل مشکل ایجاد کند. در واقع، همه دوست داریم در شرایط سخت، همه چیز را کاملاً منطقی اداره کنیم، اما هوشنگ نشان می‌دهد که گاهی شوخی و آرامش در مواجهه با مشکلات می‌تواند راهگشا باشد.