ساعد سهیلی؛ از سختیهای پادگان تا ستاره سینما
داستان زندگی ساعد سهیلی؛ از کارهای سخت در پادگان تا ستاره سینما و جوایز جشنواره
ماجرای زندگی ساعد سهیلی، از سختیهای پادگان تا ستاره سینما و جوایز جشنواره، روایت تلاش و استقامت او در راه موفقیت است.
خیلی از ما تصور میکنیم که فرزندان افراد مشهور و معروف زندگی راحت و بیدغدغهای دارند و در میان پر قو بزرگ شدهاند، اما ساعد سهیلی، پسر کارگردان فیلم گشت ارشاد، درباره سختیهای زندگی خود صحبت کرده است.
پسر سعید سهیلی، کارگردان شناخته شده، که در پروژههای پدرش نقشآفرینی میکرد، در اظهارات اخیر خود نقش پدرش در بازیگر شدنش را رد کرد و از کارهای مختلفی که تاکنون انجام داده است، از جمله ریختن چای و سوزاندن زباله، پرده برداشت.
او گفت: «از دوران کودکی عاشق بازیگری بودم و برای تست بازیگری به دفاتر مختلف سینمایی مراجعه میکردم، اما آنها به من اعتماد نمیکردند و غالباً نقشهای کوتاه پیشنهاد میدادند. این وضعیت تا سال 1387 ادامه داشت، زمانی که برای انجام خدمت سربازی به نیشابور اعزام شدم، اما تصمیم گرفتم جای خودم را برای سربازی عوض کنم و به تهران، به شهرک سینمایی دفاع مقدس بروم.»
او ادامه داد: «کارهای من در آنجا شامل گردگیری، چای دادن، نظافت توالت و سوزاندن زباله بود. هر وقت که پستم را ترک میکردم تا به تماشای سکانسی در فیلم بروم، احساس میکردم بهتر از بازیگرهای حاضر هستم، اما اعتماد به نفس کافی نداشتم.»
ساعد سهیلی گفت: «یک روز که باید زبالهها را آتش میزدم و در فکر و خیال بودم، ناگهان زبالهها منفجر شد و صورتم سوخت. پلاستیکهای زباله به صورتم چسبیده بودند و ابرو و مژههایم هم از بین رفتند. فرمانده گفت برو درمان کن و چهل دقیقه در انتظار ماشین بودم، اما ماشین نیاوردند. در آن لحظه دیدم یک بازیگر با ماشین شیکش از پادگان خارج میشود، از او خواستم من را تا یک مسیر برساند، اما پاش را روی پدال گاز گذاشت و با سرعت رد شد. دلم شکست و به آسمان فریاد زدم: "من کجا هستم؟ چرا کسی من را نمیبیند؟"»
او افزود: «پس از حدود چهار یا پنج ماه که کاملاً بهبود یافته بودم، پس از پایان خدمت، در یکی از تستهای بازیگری قبول شدم. فکر میکنم خدا صدای من را شنید، چون احساس میکردم. در همان فیلم توانستم بهترین بازیگر جشنواره شوم.»
ساعد سهیلی در سالهای 90 یا 91 به جشنواره خانه سینما رفت و شهاب حسینی جایزهاش را دریافت کرد و تندیس را بوسید. او گفت: «همانجا تصمیم گرفتم در پنج سال آینده من هم این تندیس را بگیرم. برنامهریزی من روی پنج سال بود، اما دو سال بعد این جایزه را گرفتم و همانطور که شهاب حسینی تندیس را بوسید، من هم این کار را انجام دادم.»