خداداد عزیزی از سختی‌های کودکی، فرارهای سحرگاهی و عشق بی‌پایان به فوتبال

در مصاحبه‌ای جالب و انگیزشی که در آبان 1389 انجام شده، خداداد عزیزی درباره سخت‌ترین دوران زندگی‌اش صحبت می‌کند.

او می‌گوید کودکی بسیار سخت و پرمشقتی داشته است. از زمانی که به یاد می‌آورد، همزمان فوتبال بازی می‌کرد و کار می‌کرده است. به دلیل وضعیت مالی نامناسب خانواده‌اش، از 12 سالگی وارد بازار کار شد. در آن زمان حتی به زمین‌های خاکی می‌رفت تا تمرین کند. وقتی در 17 سالگی به تیم ابومسلم پیوست، احساس راحتی بیشتری کرد.

در پاسخ به سوالی درباره کارهای دوران کودکی‌اش، عزیزی توضیح می‌دهد برادرش در کار گچ‌بری فعالیت داشت و او در تابستان‌ها شاگردی می‌کرد. همچنین در دوران مدرسه به تحصیل ادامه می‌داد.

در مورد اولین درآمدش، می‌گوید در زمان پیوستن به ابومسلم، ماهیانه 2500 تومان حقوق می‌گرفت که در آن زمان مبلغ قابل توجهی بود. پس از دریافت حقوق، بخش زیادی از آن را به مادر فقیدش داد و مابقی را برای خانواده خرج می‌کرد.

در مورد مخالفت خانواده با علاقه‌اش به فوتبال، عزیزی اشاره می‌کند پدرش مخالف سرسخت بود؛ چرا که هزینه‌های فوتبال زیاد بود و لباس و کفش‌هایشان زود پاره می‌شد. به همین دلیل، مخالفت شدیدی از سوی خانواده وجود داشت.

او درباره چگونگی رفتن مخفیانه به زمین‌های خاکی می‌گوید، اینکه یواشکی فرار می‌کرد و در جمع‌های دوستانه با تیم‌های محلی بازی می‌کرد. یادآوری می‌کند که در آن زمان، برخلاف امروز که والدین بچه‌ها را با ماشین می‌برند، او و دوستانش در ساعت 4 صبح از خانه خارج می‌شدند و در سر چهارراه قرار می‌گذاشتند تا صبح زود به زمین برسند و بازی کنند. علاقه و عشق به فوتبال برایشان بسیار مهم بود و این فعالیت بخش مهمی از زندگی‌شان بود.