میثم صالحی: احتمال خداحافظی از والیبال در پی مصدومیت جدی و فشارهای روحی و جسمی

میثم صالحی، بازیکن ۲۷ ساله والیبال ایران، که در المپیک توکیو با عملکردی درخشان توانست نام خود را به عنوان یکی از استعدادهای آینده والیبال کشور مطرح کند، مجدداً با مصدومیتی جدی مواجه شد. پس از گذراندن یک سال دوری از میادین، او به تیم مس رفسنجان پیوست و در اولین مسابقه‌اش مقابل مهرگان نور، از ناحیه زانو دچار پارگی رباط صلیبی شد؛ آسیبی که حداقل یک سال او را از مسابقات دور خواهد کرد.

صالحی در این مصاحبه با صداقتی بی‌پرده درباره فشارهای جسمی و روحی که تحمل می‌کند سخن گفت و اشاره کرد شاید زمان خداحافظی از دنیای والیبال فرا رسیده باشد. او در ابتدای صحبت‌ها درباره این مصدومیت تلخ توضیح داد: «از جایی که تصورش را نمی‌کردم، ضربه خوردم. حتی یک درصد هم انتظار نداشتم که از ناحیه پا آسیب ببینم. وزنه‌زدنم را طوری انجام داده بودم که فکر می‌کردم کاملاً آماده بازی هستم. شاید در تمرینات تیم مس چند جلسه تمرین کرده بودم، اما در بازی رسمی وضعیت فرق می‌کند. در بازی‌های رسمی، بدن به گونه‌ای گرم می‌شود که نمی‌فهمی چه اتفاقی در حال رخ دادن است. من مدت زیادی از این وضعیت دور بودم و در دو ست اول عملکرد خوبی داشتم، در پیک‌های مهم به زمین آمدم و احساس می‌کردم در اوج هستم. وقتی دیدم سرحال و با ذهن آماده‌ام، تصمیم گرفتم از ست سوم از ابتدا در ترکیب قرار بگیرم و به تیم کمک کنم. اما ناگهان آن اتفاق ناخواسته رخ داد.»

او درباره جزئیات حادثه گفت: «هیچ‌وقت در زندگی‌ام در پرش و فرود مشکلی نداشتم. فکر می‌کردم شاید به خاطر مدت طولانی نبودن در مسابقات رسمی، این اتفاق افتاده باشد. البته ممکن است در تمرین هم رخ می‌داد و نمی‌توان با قطعیت درباره‌اش صحبت کرد. وقتی به تجربه‌های قبلی‌ام فکر می‌کنم، متوجه می‌شوم که هنوز هم چیزهای زیادی برای یادگیری دارم و این اتفاقات نشان می‌دهد که هنوز کامل مسلط نیستم.»

هواداران والیبال او را بدشانس‌ترین بازیکن تاریخ این رشته می‌دانند. صالحی در این باره گفت: «من ۲۷ ساله‌ام و در این سن، سه جراحی سنگین داشته‌ام. نمی‌خواهم این حرف‌ها را بزنم، اما شاید این هم نوعی بدشانسی باشد.»

او در مورد دوران المپیک توکیو و درخششش در آن مسابقات افزود: «من فیزیک خوبی داشتم و استعداد قابل توجهی در والیبال نشان دادم که می‌توانستم در مسیرهای بالاتر قرار بگیرم، اما مصدومیت‌ها مانع بزرگی بر سر راه من بودند و نتوانستم به آن چیزی برسم که واقعاً لیاقتش را داشتم.»

صالحی درباره سختی‌های بازگشت به ورزش حرفه‌ای پس از این حوادث گفت: «دقیقاً همینطور است. ۱۲ ماه سخت‌ترین روزهای زندگی‌ام را سپری کردم. تلاش کردم نظم و دیسیپلینم را حفظ کنم تا بتوانم برگردم، چون عاشق والیبال هستم. اما وقتی دوباره چنین مصدومیتی برایم رخ می‌دهد و دیگران می‌گویند باید قوی باشی و برگردی، این حرف‌ها برایم خیلی سنگین است. این نوع سخنان انگیزه‌ام را کاهش می‌دهد و همه چیز را برایم دشوار می‌کند.»

او درباره احتمال دوری طولانی‌مدت از میادین افزود: «در حال حاضر نمی‌توانم تصمیم نهایی بگیرم و باید زمان بیشتری صرف فکر کردن کنم. شاید حتی به خداحافظی کامل از والیبال فکر کنم، چون فشارهای روحی و جسمی خیلی زیاد است. قبلاً هم در سخت‌ترین روزهای مصدومیتم به این فکر افتادم، اما حالا بیشتر از همیشه. بدنم، روح و خانواده‌ام درگیر این مسائل شده‌اند و این فشارها بسیار زیاد است.»

صالحی اشاره کرد که همسرش نیز در این مدت آسیب دیده است: «متأسفانه نتوانستم لحظات اوج را با همسرم شریک شوم. از وقتی او را وارد زندگی‌ام کردم، فقط سختی‌ها را نشان داده‌ام. امیدوارم در آینده بتوانم جبران کنم و شادی‌های زندگی را برایش رقم بزنم.»

در مورد واکنش فدراسیون و نزدیکانش نسبت به این مصدومیت، گفت: «وقتی این اتفاق افتاد، خیلی‌ها از من دور بودند، اما تماس گرفتند و حال مرا پرسیدند. مسئولان و هم‌تیمی‌هایم نشان دادند که صداقت و مرام دارند، حتی مربی‌مان در مدت کوتاهی نشان داد که برادر بزرگتر من است.»

در پایان، درباره وضعیت در ارومیه و علاقه‌مندی هواداران گفت: «هواداران در ارومیه خیلی دوست داشتند که من در شهرداری بازی کنم. خودم هم یک سال در آن تیم بازی کردم و یکی از بهترین سال‌های والیبالم بود. خیلی خوشحال می‌شدم اگر در شهر خودم بازی می‌کردم، اما شرایط فراهم نشد. مسائل مالی یا دیگر جزئیات را نمی‌خواهم باز کنم، چون تیم شهرداری تصمیم گرفته بود که بازیکن جدید نگیرد و من هم در آن برنامه نبودم.»